XVIII rozdział, cz. II

[z perspektywy Zayna]

- I co zrobimy? – pytałem załamany, patrząc na Nayę, która siedziała nieruchomo, jakby nic do niej nie docierało. Po chwili odezwała się powoli, cichym głosem:

- Po pierwsze, test na ojcostwo. Mogła z tobą, mogła z każdym. Nie wiadomo czy to twoje dziecko.

- A co zrobimy jak się okaże że moje? Ona go nie chce – zapytałem zrozpaczony. Dodatkowym okropnym widokiem była dla mnie Naya, spokojna i cicha jak nigdy. Ta cisza była straszna.  

- Nie wiem... Zayn, nie mogliście się przynajmniej zabezpieczyć?

- Ja nic z tamtej nocy nie pamiętam, byłem pijany... – żachnąłem się.

- Dobrze. Może zrobimy tak... – wyszeptała Naya, gładząc mnie delikatnie po ręce – Zaadoptujemy je. Albo ty, albo ja. Wychowamy je jakby było nasze własne. Dziewczyna nie będzie miała wyrzutów sumienia, ty też nie. Ale o żadnej aborcji mowy nie ma.

- Dobrze – skinąłem głową. Bo co mogłem innego zrobić? Pod wpływem spojrzenia Nayi byłem gotów zrobić wszystko, nawet wyskoczyć z okna... A ten pomysł mi całkiem pasował. Uśmiechnąłem się do niej i powiedziałem:

- Wiesz co? Mam pomysł, jak to uczcić. Chodź ze mną.

[z perspektywy Nayi]

     Zayn mnie gdzieś prowadził, a ja nie wiedziałam gdzie. Na domiar złego zaczął padać ulewny deszcz. Zaczęłam dygotać, a Zayn, widząc to, mocno mnie przytulił i chciał okryć swoją bejsbolówką, ale pokręciłam głową, mówiąc, że to mi starczy.

- To tutaj – powiedział Zayn pokazując mi mały budynek, ale fantazyjnie ozdobiony: na ścianach było różnorodne, ciekawe graffitti. Od śmiesznych napisów po wróżki i dziwne mroczne twarze.

      Weszliśmy. To było coś jak gabinet lekarski: długi korytarzyk, a na końcu jedna sala. Nagle ktoś zawołał:

- Proszę! – a z sali wyszedł jakiś mężczyzna. Zayn pociągnął mnie za rękę, a ja nieświadoma co zaraz nastąpi, poszłam za nim.

- To studio tatuażu – odkryłam ze zdumieniem, patrząc na wystrój sali.

- Tak! Pomyślałem... znaczy, jeśli nie spodoba ci się ten pomysł... żebyśmy oboje zrobili sobie takie same tatuaże.

- Świetnie, Zayn! – ucieszyłam się i uśmiechnęłam się szeroko.

- Proszę wybrać tatuaż – powiedział młody mężczyzna, uśmiechając się miło.

- Może to? – zaproponowałam, pokazując Zaynowi znak yin-yang.

- Pasuje – skinął głową – ty jesteś yin, ta dobra i jasna moc, a ja yang, ta okropna moc której nikt nie potrzebuje.

- Ja ciebie potrzebuję! - krzyknęłam z oburzeniem.

- Jasne, jasne – zabłysnął zębami.

- Dobra, gołąbeczki, wybraliście sobie wzór? – zapytał tatuażysta.

- Tak – potwierdziłam, wskazując znak.

[z perspektywy Harry’ego]

    Patrzyłem się na nią urzeczony. Mówiła lekko zachrypniętym, ciepłym głosem. W sumie to nawet nie słuchałem jej zbyt uważnie, bo za bardzo byłem w nią wpatrzony, ale co tam. Uśmiechnąłem się do niej, kiedy kończyła długie przemówienie na jakiś tam temat.

- ...i przykro mi, ale dlatego musimy zostać tylko przyjaciółmi. Rozumiesz?

    Skinąłem głową z uśmiechem, ale po chwili dotarł do mnie sens tych słów i zapytałem ze zdumieniem:

- Poczekaj, poczekaj. CO?!

- Och, Harry, słuchałeś mnie wcześniej? Ja... ja mam chłopaka. Ja nie mogę się z tobą spotykać.

- Jasne, ok – na zewnątrz byłem spokojny, chociaż wewnątrz się gotowałem.

- Naprawdę? – spojrzała na mnie nieśmiało – to dobrze.

     Nagle wybuchnąłem. Ze złością krzyknąłem:

- Nie, nie dobrze! Kłamałem! Dlaczego dziewczyny, które mi się podobają i się w nich zakocham, są już zajęte?!

- Ja... Harry, przepraszam!

- Nie masz za co. Cześć – powiedziałem ze wzrokiem wbitym w ziemię.

- Poczekaj chwilę! Masz może komórkę?

- Komórkę? Jasne, mam... chcesz?

- Na momencik, jeśli można, proszę.

- Trzymaj – powiedziałem, teraz bardziej przybity niż zły.

     Coś tam poklikała, nie wiem, co zrobiła. Kiedy już się oddalałem, krzyknęła za mną:

- Szukaj mnie na samym początku!

                                                                   ------

     Siedziałem na kanapie koło Nialla. Oboje mieliśmy podobne nastroje: jego zdradzała dziewczyna, a ja zakochałem się w osobie która ma już chłopaka. Pocieszaliśmy się wzajemnie, aż Niall spytał:

- A jak ona wygląda?

- Zobaczysz ją za niedługo. Będzie naszym nowym choreografem.

- Zatrudniłeś dziewczynę tylko dlatego że się w niej zakochałeś?

- Nie! Ona naprawdę dobrze tańczy!

- Aha, to ok.

- Ale mam jej zdjęcie. Zrobiłem jej, kiedy nie patrzyła.

- Pokaż.

      Pokazałem. Na nim siedziała, opierając jedną rękę o starą jabłoń, a drugą poprawiała rozpuszczone włosy.

- No to się wplątałeś – westchnął Niall.

- Wiem – mruknąłem.

- A co zamierzasz z tym zrobić?

- Nic... a co mam? – prychnąłem. Nagl e usłyszeliśmy głos Eleanor:

- Chłopcy! Ja... ja chyba rodzę! Gdzie jest, do cholery, Louis?!

Namotałam :D To dziecko to będzie musiało być wcześniak xd. Tu macie zdjęcie tatuażów Zayna i Nayi:

Nie udał mi się za bardzo ten fotomontaż :( Tatuaż Zayna jest prawdziwy, a Nayi - nie.

Ps.: Jak myślicie, lepiej żeby El i Louis mieli córeczkę, syna czy bliźniaki? :)
Ps2.: Jak według Was wyszedł fotomontaż? ;)